আশা

 

কেতিয়াবা ল'গ নাপাম বুলি জানিও সেই বাটেৰেই যাওঁ

 যি বাটেৰে ধুলি উৰুৱাই ঘৰমুৱা হয় এজাক গৰু 

যত বাঁহনিডৰাৰ চালখন ৰংচুৱা কৰে ভটিয়লি বেলিটিয়ে

সেই সময় সদায় প্ৰিয় 

লগপোৱাৰ আশাইতো সকলো নহয়

 তেতিয়া হেঁপাহেই কোৰহাল তুলিধৰে মনত।

এজনী এগ্ৰিয়ানৰ ভাষাৰে

 পঢ়িছোঁ শিকিছোঁ দুনিয়া দেখিছোঁ

নিবনুৱা নহʼম ম‌ই,

চৰকাৰী চাকৰিৰ আশাঁ নকৰি

খেতিতে ধৰিম গৈ।

নিজেই কৰি নিজেও খাম

লোকলৈ বুলি বজাৰলৈও পঠিয়াম,

যিমান কৰিম সিমানে ঘটিম

খেতিতো ভাই ভাল ইন্‌কাম্ ।

চহাৰ জীৱন চহকী জীৱন

আন দহজনে কয়,

বিলাসীতাৰ পৰা আতঁৰত থাকিও

সুখী হ'ম ম‌ই।

পুখুৰীৰ মাছ, বাৰীৰ পাচলি

ধানেৰে ভঁৰাল ভৰি

চাকৰি কৰা চাহাবে ঘুৰিব

লোকেল ক'ত পায় (?)  বিচাৰি ।

হেঁপাহ

অনুভৱ বোৰ নথকা হ'লে, 
ঠিক যেন মদাহীৰ দৰে
বাঢ়ি যোৱা পেগ বোৰত চৰিত্ৰ কুলসিত হোৱাকৈ
সময়, তুমিও ধ্বংস হোৱাগৈ।

সপোনবোৰ নথকা হ'লে
ঠিক যেন বনৰীয়াৰ দৰে
জন্তুৰ দৰে হিংস্ৰ হোৱাকৈ
আবেগ, তুমিও প্ৰতিশোধ হোৱাগৈ।

আশাবোৰ নথকা হ'লে
মন্দিৰত ৰৈ থকা ভিকহুৰ দৰে
ভোকাতুৰ কুকুৰৰ দৰে আগভেটি ধৰাকৈ
মমতায়ো ডকাইত হয়গৈ।

পাগল চোন ম‌ই

 কেতিয়াবা ভাবানে ? 

লগ পোৱাৰ হেঁপাহ কিমান তোমাক,

অপেক্ষাত দিন ৰাতি একাকাৰ মোৰ।

জানা কিমান আয়োজন ?

তোমাক সাদৰে গ্ৰহণ কৰিম বুলি,

জানা কিমান বান্ধভঙা আনন্দ

তুমি আহিবা বুলি।

কেতিয়াবা দুধাৰি চকুলো বয়

কেতিয়াবা হৃদয়খন জুৰ পৰি যায়।

কোনেও নুবুজিলেও 

তুমি বুজিবা,কোন ম‌ই, 

কি আমাৰ পৰিচয়।

সকলো মানুহৰ দৰে ময়ো সপোন ৰঁচি ভাল পাঁও,

নিজৰ মাজতে ময়ো গান গাও,

তোমাৰ সৈতে।

ভাবিলেই আচৰিত লাগে

পাগল চোন ম‌ই।

আশা

জোনাক সঁচাই আমাৰ লেখীয়া

জোন আৰু তৰাৰ জিলমিল সদায় ক্ষন্তেকীয়া ।

জোন,

তৰাললৈ বাৰু মনত পাৰেনে ?

একেলগে বিলৰ পানীত চকমকাই থকা

প্ৰতি ঢৌৱে প্ৰতিবিম্ব আলিঙ্গন কৰাইছিল,

আৰু........

....স্থিৰ পানীত দুয়ো দুয়োকে হেঁপাহ পলুৱাই চোৱা।

তোৰ মোৰে একে দশা অ'

তৰাটি কৰবাত ম্লান হল,

স্মৃতিও ধোৱাময় হল,

তুমি চিন্তা নকৰিবা

পুণৰ আহিবাই বিলৰ পানীলৈ,

তৰাটিৰ সৈতে ঢৌত খেলিবলৈ।

মই....

ময়ো নাথাকিম উজাগৰে

হয়তো ব্যস্ত হম পুণৰ

স্মৃতি ৰচিম ধোৱাময় কৰিবলৈ।

শৰৎ

আশাবোৰ ইমান হুল হৈ বিন্ধেনে?

সপোনবোৰ ইমান ঠুনুকা নহওক চোন,

চকুমুদিলেই বৰকৈ হেঁচামাৰি ধৰে,

বন্ধ হৈ যায় উশাহ,

কি যে চৰ্তপূৰ্ণ প্ৰতিপল জীবন।

শৰৎ অ’

তোৰ পৰশে মন বলীয়া কৰিছে,

ত‌ই জাননে,

তোক পাবলে কিমান বলীয়া মন,

বগা দলিচাৰ ফাঁকে হেৰাই যোৱাৰ কতো সপোন,

জীপাল প্ৰতি পূৱাৰ শেৱালি সুবাসত মচগুল মন।(?)

নাই অ’

আজি এবুকু উশাহ শেৱালি তলত বৰকৈ ল’বৰ মন গৈছে

এথোক কঁহুৱাৰ মাজতে মুখখন গুজিদিবৰ মন গৈছে,

শৰৎ অ’

আকৌ আহ্, 

তোক বৰকৈ পাবৰ মন গৈছে।

আকাংক্ষা

তুমি ভালপোৱাৰ চাকিগছি জ্বলাই দিয়া,
ম‌ই শলিতাডাল সতেজ ৰাখিম,
অন্তহীন মৰমেৰে।

কেতিয়াবা বতাহ আহিলে
জুইশিখা আৱৰি ৰাখিবা,
ছলনাৰে কাষ চাপি আহিবা,
মৰম আকৌ বাঢ়িব
চাকিগছি হয়তো উজ্জ্বল হ'ব।