পঢ়িছোঁ শিকিছোঁ দুনিয়া দেখিছোঁ
নিবনুৱা নহʼম মই,
চৰকাৰী চাকৰিৰ আশাঁ নকৰি
খেতিতে ধৰিম গৈ।
নিজেই কৰি নিজেও খাম
লোকলৈ বুলি বজাৰলৈও পঠিয়াম,
যিমান কৰিম সিমানে ঘটিম
খেতিতো ভাই ভাল ইন্কাম্ ।
চহাৰ জীৱন চহকী জীৱন
আন দহজনে কয়,
বিলাসীতাৰ পৰা আতঁৰত থাকিও
সুখী হ'ম মই।
পুখুৰীৰ মাছ, বাৰীৰ পাচলি
ধানেৰে ভঁৰাল ভৰি
চাকৰি কৰা চাহাবে ঘুৰিব
লোকেল ক'ত পায় (?) বিচাৰি ।
কেতিয়াবা ভাবানে ?
লগ পোৱাৰ হেঁপাহ কিমান তোমাক,
অপেক্ষাত দিন ৰাতি একাকাৰ মোৰ।
জানা কিমান আয়োজন ?
তোমাক সাদৰে গ্ৰহণ কৰিম বুলি,
জানা কিমান বান্ধভঙা আনন্দ
তুমি আহিবা বুলি।
কেতিয়াবা দুধাৰি চকুলো বয়
কেতিয়াবা হৃদয়খন জুৰ পৰি যায়।
কোনেও নুবুজিলেও
তুমি বুজিবা,কোন মই,
কি আমাৰ পৰিচয়।
সকলো মানুহৰ দৰে ময়ো সপোন ৰঁচি ভাল পাঁও,
নিজৰ মাজতে ময়ো গান গাও,
তোমাৰ সৈতে।
ভাবিলেই আচৰিত লাগে
পাগল চোন মই।
তুমি ভালপোৱাৰ চাকিগছি জ্বলাই দিয়া,
মই শলিতাডাল সতেজ ৰাখিম,
অন্তহীন মৰমেৰে।
কেতিয়াবা বতাহ আহিলে
জুইশিখা আৱৰি ৰাখিবা,
ছলনাৰে কাষ চাপি আহিবা,
মৰম আকৌ বাঢ়িব
চাকিগছি হয়তো উজ্জ্বল হ'ব।
এতিয়াও সাৰে আছো মই
অমানিশাক কথাবোৰ ক'বলৈ।
উজাগৰে ৰ'বলৈ হেঁপাহ নাই মোৰ,
জোনটো লৈ চাই পুতৌ জাগিছে,
তাইয়তো মোৰ দৰে ক'তনো নিশা উজাগৰে কটাইছে।
জোনাক সঁচাই আমাৰ লেখীয়া,
জোন আৰু তৰাৰ জিলমিল সদায় ক্ষন্তেকীয়া।
জোন,
তৰালৈ বাৰু মনত পৰেনে,
একেলগে বিলৰ পানীত চকমকাই থকা?
প্ৰতিঢৌৱে প্ৰতিবিম্বক আলিঙ্গন কৰা,
আৰু
স্থিৰ পানীত দুয়ো দুয়োকে হেঁপাহ পলুৱাই চোৱা।
তোৰ মোৰ একে দশা ও
তৰাটি ক'ৰবাত ম্লান ,হ'ল,
স্মৃতিও ধোৱাময় হ'ল,
পিছে চিন্তা নকৰিবা,
পুনৰ আহিবা বিলৰ পানীলৈ,
তৰাটিৰ সৈতে ঢৌত খেলিবলৈ।
মই..….
ময়ো নাথাকিম উজাগৰে.....
হয়তো ব্যস্ত হ'ম পুণৰ
স্মৃতি ৰচিম ধোৱাময় কৰিবলৈ।
